Mühim Olan Katılmaktı

Yıllardır yayınlanan, çok sevdiğim bir yarışma programı var: Kelime Oyunu. Sunucunun sabrına hep hayret etmişimdir. Adamcağız çoğu zaman "kör kör parmağım gözüne" dercesine ipuçları vermesine rağmen sunucunun yüzüne bön bön bakan bir sürü yarışmacı var. Ekran başında saçımı başımı yolasım geliyor.

Dün akşam da bir kızcağız katıldı bu yarışmaya. Hukuk bölümünde üçüncü yılıymış. Çok heyecanlı belli, konuşurken hafif kasılıyor.

Amma velakin... Bu kızımız hiçbir şey bilmiyor! Sunucu soruyor, onunla aranız nasıl, hiç yok; bunu biliyor musunuz, yok bilmiyorum... Bir de kıkır kıkır gülüyor. Sunucu "tirit" sözcüğünü açıklamaya çalışırken türkünün sözlerine atıfta bulunuyor, kız yine bilemiyor... Ah be yavrucuğum, niye katıldın o zaman? Türküyü bilmemesi gerçekten çok enteresan geliyor bana.

Ben de orada babama dönüp "ay dur ekşi'ye ne yazmışlar bu kız için, çatladım meraktan!" diyorum. Babam da "niye kızım, çocuk öyle kendi halinde, naif yarışıyor", deyince "ya ama bu kız hiçbir şey bilmiyor!" dedim. Babam da bunun üzerine "herkes her şeyi bilmek zorunda mı?" dedi. Kendimi biraz sakinleşmeye davet ettim.

Cidden, şu anda sözlükler linç alanına dönüştü. Egosunu alan geliyor. Hiç kırılır mı, alınır mı diye düşünen yok, empati duygusu sıfır. Yazılanlar hep "gömme" üzerine.  Acaba insanoğlunun kendini başkaları üzerinden yüceltme isteğine zaman son bulacak? Kız gerçekten de kendi halinde yarışıyordu, yarın öbür gün unutulacak bir olay için bu kadar "gömülmeyi" hak etmiyordu. Biz eylemlerimizin yaratacağı sonuçları her zaman düşündüğümüze emin miyiz?

NOT: Kız hakkında iyi veya kötü bir yorum yapılmamış. İyi bari.